Badanie celu, planowanie, gromadzenie informacji, rekonesans, pozyskiwanie broni lub materiałów, inne przygotowania do ataku.

Narastające, patologiczne zaabsorbowanie osobą lub sprawą; równoległe ubożenie życia społecznego i zawodowego.

Pragnienie bycia „wojownikiem” lub agentem sprawy; kult broni i sprzętu militarnego; utożsamianie się z wcześniejszymi zamachowcami.

Akt przemocy popełniony po raz pierwszy, niezwiązany z planowanym atakiem — „test” własnej zdolności do przemocy.

Wzrost częstotliwości lub różnorodności działań związanych z celem, zwykle na dni lub tygodnie przed atakiem.

Zakomunikowanie osobie trzeciej — wprost lub aluzyjnie — zamiaru wyrządzenia komuś krzywdy.

Przemoc postrzegana jako jedyne, nieuniknione i bliskie w czasie wyjście; desperacja, presja psychiczna.

Groźba skierowana wprost do celu ataku lub do organów ścigania.

Splot osobistych porażek z wydarzeniami historycznymi, religijnymi lub politycznymi; identyfikacja z grupą pokrzywdzoną.

System przekonań (religijny, polityczny, pojedyncza sprawa lub autorski), który usprawiedliwia przemoc.

Odrzucenie przez radykalną grupę lub środowisko, do którego osoba chciała należeć.

Aktywna komunikacja radykalnych poglądów w mediach społecznościowych, na czatach, forach, komunikatorach.

Porażka w osiągnięciu zamierzonej ścieżki akademickiej lub zawodowej.

Myślenie coraz bardziej sztywne i jednotorowe; głoszenie zamiast argumentacji; pogarda wobec inaczej myślących; zanik humoru.

Brak trwałego związku uczuciowego; wtórnie — seksualizacja broni i przemocy.

Poważne zaburzenie psychiczne obecnie lub w wywiadzie; ocena wtórna: czy ideologia podtrzymuje objawy.

Planowanie „poza schematem”; atak w zamyśle nowatorski.

Wcześniejsze akty przemocy zaplanowanej, „zimnej” (nie afektywnej), np. napady.